Club Nintendo Classic: blauwe game-bijbel

Stel je voor: je bent een jaar of 10. Je bent helemaal weg van Nintendo-games, maar méér dan twee spellen per jaar zitten er niet in. Je ouders zijn tenslotte wel goed, maar niet gek. Omdat het 1992 is, heb je nog nooit van internet gehoord.

Een wereld dus zonder gamesites, Youtube, trailers, forumdiscussies, tweets, blogs en downloadbare demo’s. Duurbetaalde magazines die je stiekem in de boekhandel doorbladert (“Het is hier geen bibliotheek jongeman!”) zijn leuk, maar niet genoeg om je jeugdige honger te stillen naar alles wat met je dure hobby te maken heeft.

En dan… verhoren de game-goden je gebeden. Een langverwacht boekje met een blauwe kaft valt door de brievenbus. Vol met plaatjes en verhalen over games! Games die al een paar jaar oud zijn, maar wel tot de beste in hun genre behoren. En het blad is nog gratis ook. Club Nintendo Classic, want daar hebben we het over, was een magazine annex promotieblaadje dat ik destijds helemaal heb stukgelezen.

Klantenbinding

Wie rond 1990 een NES (Nintendo Entertainment System) kocht, kon gratis lid worden van Club Nintendo. De Japanse spellenmaker nam begin jarig negentig de Europese distributie van zijn producten in eigen hand en dit was een slim stukje klantenbinding. Welk kind wil nou niet bij een club horen?

Als je lid werd, kreeg je iedere twee maanden een magazine in de brievenbus met de nieuwste tips en trucs en een overzicht van actuele releases, net zoals dat in de VS al met Nintendo Power gebeurde.

Maar allereerst kreeg je het welkomstgeschenk Club Nintendo Classic. De inhoud van dit 50 pagina’s tellende blad betrof vooral klassieke first party-titels voor de NES zoals Mario en Zelda, met uitleg en routekaarten om je door de eerste paar uur heen te loodsen.

Scan van mijn eigen exemplaar van Club Nintendo Classic. Vanwege stuklezen nauwkeurig met plakband gerepareerd.

Ook de pas uitgebrachte Game Boy kreeg volop aandacht. Met name de draagbare ‘remakes’ van NES-klassiekers kwamen aan bod, zoals Super Mario Land en Castlevania. En Tetris, natuurlijk.

De reden waarom ik het blad zo koesterde (ik nam het zelfs mee op vakantie naar Frankrijk) was simpel: in de tijd dat internet nog een verre toekomstdroom was, moest je je als jonge gamefanaat tevreden stellen met elk schaars screenshotje dat je maar kon vinden. Club Nintendo Classic bood die volop, inclusief artwork en walkthroughs.

Schatkaart

Wat zeker bijdroeg aan mijn liefde voor dit blaadje, was dat er een typische Nintendo-mystiek omheen hing. Ik weet niet of jonge gamers dat nu ook nog voelen wanneer ze een gameblad lezen, maar in die tijd leek een dergelijke uitgave een routekaart te zijn naar een andere wereld, eentje waarin je je helemaal kon verliezen en waarin jij de held was.

De vormgeving droeg daaraan bij. De vele pijltjes en kaders gaven elke pagina het uiterlijk van een schatkaart. De strookjes met de level-layout (zie hieronder) maakten veel indruk, omdat het een nooit eerder vertoond kijkje achter de schermen van het game-design bood.

Ik heb het blad gelukkig altijd bewaard. Bij het doorbladeren op latere leeftijd ontdek je gekke dingen die je vroeger niet opvielen. Bijvoorbeeld het taalgebruik, dat soms behoorlijk krom is. Het blad is waarschijnlijk vertaald uit het Engels, door iemand die enkel gewapend was met een Prisma-woordenboekje en zelf waarschijnlijk niets wist over de beschreven games.

Mooi voorbeeld: de stralen (‘beams’) die de eerste eindbaas in The Legend of Zelda op hoofdpersoon Link afvuurt, heten in de vertaling ‘balken’. Tja, beams kun je zonder context ook vertalen met balken, maar heb je ooit een draak balken zien schieten? Nou dan. Gelukkig nemen ontwikkelaars en uitgevers de lokalisatie van hun producten tegenwoordig serieuzer.

Missing in action

Erg vreemd is dat een heleboel klassieke Nintendo-games niet aan bod komen. Kid Icarus, Balloon Fight, Ice Climbers en Donkey Kong zijn nergens te bekennen, terwijl dit toch ‘classics’ zijn van de bovenste plank. Belangrijke 3rd party-titels als Gradius, Megaman en Castlevania komen er bekaaid vanaf met slechts enkele regels in het tips en trucs-gedeelte.

Daarentegen heeft een titel als Teenage Mutant Ninja Turtles twee volle pagina’s gekregen. Op zich begrijpelijk omdat de Turtles in deze periode enorm populair waren, maar een ‘classic’ was deze titel toen nog niet echt.

metroid

Het Metroid-gedeelte is een interessant stukje game-geschiedenis. Samus Aran werd in deze tijd nog consequent aangeduid met ‘hij’. Dat Samus eigenlijk een vrouw is, kwam namelijk pas als grote onthulling wanneer je Metroid uitspeelde.

Ook de Morphing Ball heeft hier nog zijn eerste, Japanse naam: Maru Mari. Betekent zoiets als rollende bal, heb ik me laten vertellen. En wist je al dat de eerste Metroid zich in het ‘verre’ jaar 2000 afspeelde?

Het blad bevat twee stripverhalen, vooral bedoeld om accessoires zoals de turbo controllers MAX en Advantage aan te prijzen. Niemand had die ooit nodig omdat de op zichzelf al vrij revolutionaire standaardcontrollers gewoon prima werkten. Alleen de Zapper was onmisbaar bij de digitale eendenjacht.

Let trouwens vooral op het laatste plaatje van bovenstaande strip, waar Mario en de rode alien gebroederlijk met zijn tweeën Metroid spelen (Voor de leken: het is een éénspelerspel).

Club Nintendo Classic is pure nostalgie. De inhoud was voor ouders onbegrijpelijke abracadabra en dat maakte het natuurlijk des te leuker. Gamejargon als warpzone, bonusfase en verborgen champignonnen, dat waren zaken waar alleen 10-jarige gamefanaatjes iets van begrepen.

UPDATE: De hele uitgave is online te lezen en via Scribd zelfs te downloaden (wel even inloggen) Bij dezen:

Club Nintendo Classic Magazine on Scribd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.